A Barefooted Temple Run Adventure

It started with a dream but I didn’t realize it until I saw all those thousands of pagodas, temples and Buddhas. It was maybe October of 2014, I had this very weird dream. In my dream I was looking at a gigantic image made of gold located in front of high mountains. It was too huge and shiny that I couldn’t get my eyes out of it. Until, in my dream a group of familiar faces called my name and that ended my dream. I shared my dream to a few people but I didn’t think much about it. I actually almost forgot it.

A year after I travelled to a country I never thought of visiting of. It was not actually in my bucket list. Well, I didn’t know much about the country except for its golden temples and what I learned from my history classes. At first, I had lots of hesitations. Well, I needed to consider a lot of things- financially wise and time. However, my barefoot friend (yes! You’ll know why later) Cherry insisted for me to go with her. I thought about it for like a hundred times maybe. I didn’t tell her of my dream. I even didn’t think of it. Then suddenly, one night, she asked me again and in just a snap, I agreed with her. So yeah, we planned our itineraries and expected expenses, coordinated with people we knew who are currently living there, and prepared ourselves for an extreme girls’ adventure.

August 24-28, 2015, we visited the golden land of Myanmar.

I have to be honest first though before sharing about the beauty of travelling to Myanmar. It was certainly a culture shock. Everything was new, unfamiliar and surprising. First off, when you get to the airport or bus stations, a lot of unknown faces will ask you where you’re going and somehow insist or force you to ride in their vehicles. That was crazy! Secondly, the guys love to chew this red chewable fruit also known as areca palm nut (nganga in Philippines) and spit it everywhere- like everywhere. Then you’ll see red spots or leaks on the road. Thirdly, the mode of transportation. I am currently staying in Malaysia and I must say Malaysia has a fabulous road system and mode of transportation (although it’s a test of patience and waiting). Anyhow, it was really surprising to see old buses on the road with open sides where you can see the feet of a passenger swaying outside. Seriously! Traffic jam was also heavy but that doesn’t make any difference to other nations. But their kind of driving, it was OMG! Scary! Fourthly, every act of kindness has a monetary value. Aside from too expensive costs of food and stuff, it was really surprising that whatever people offer to you- taking pictures, finding a good spot, helping you with your stuff- they would ask for a dollar. Lastly, it was also noticeable that most of the locals are still awkward to give a smile. Their faces look sad. It felt like there’s something in their hearts that they still don’t know how to express. It’s as if they’re not used to being happy.

All of these things are not criticisms. Yes I learned to love Myanmar despite of all the not so beautiful worldly things I saw and experienced there. Well, the two of us almost got into trouble but thanks be to the Most High, we were safe and sound. Those experiences are even greater reasons why you and I should love Myanmar. It’s a country where we should give out more love- just pure love. They need to be loved. It’s all about love. You’ll understand where I am getting all these when you are actually there. So, get out of your sofa now and make a tent in that golden place!

More than all those crazy experiences, I saw beautiful creations of man and of God. Myanmar locals are honestly beautiful people inside and out. It’s just their situation that hides the beauty in them that to which newbies couldn’t see at first. Myanmar locals are worth to spend time with. They’ve got beautiful sceneries and artworks which were made centuries ago- the fruits of dedication, hardwork and passion. They are indeed talented human beings. You can see it to the works of their hands- the golden temples, pagodas and Buddhas in Bagan and Yangon. They have rich and interesting cultural history. The trip would be incomplete without exploring the taste of Myanmar. The taste of their food is authentic. I haven’t tasted like that before. I couldn’t compare it to other Asian food. They have similar dishes with Malaysia and Philippines but it has a different kind of spice. Our local Myanmar friend also suggested to try YKKO’s kyay oh to complete our food trip. She was right, the adventure is incomplete without it! It’s the best noodle soup I’ve ever tasted so far.

YKKO's kyay oh

YKKO’s kyay oh

Walking inside the temples and pagodas was the extreme challenge. It wasn’t because they were too high or steep or whatever. It wasn’t because it was tiring. We didn’t have time for tiresome and boredom during the trip. It was because we walked on our barefoot going inside the pagodas and temples. There’s actually nothing wrong walking barefooted. It’s just very challenging to walk on your barefoot under extreme heat! I almost cried because my feet were already hurting. It was really hard to walk with burning feet! That is why we are the “barefoot friends”. Amazingly, we were able to conquer it!

Temples in Bagan

Temples in Bagan

DSC_0315

The Barefoot Friends

The Barefoot Friends

Myanmar delicacies

Myanmar delicacies

DSC_0409 DSC_0430

Bagan, Myanmar

Bagan, Myanmar

DSC_0529

I believe greater things are yet to come in that golden land. Greater things are still to be done. Yet it is still a beautiful and wonderful world after all! With that, I must say I love Myanmar from every tiny bit of it. My heart was so touched of its past stories that I almost wept in tears. Then I realized, I love Malaysia and Philippines more today than yesterday. Lol

Don’t get me wrong, I honestly seriously love Myanmar from the deepest core of my being. I learned and realized a lot of things. It was a fun filled learning experience. Seeing all those golden Buddhas and temples made me realized I almost missed that chance of witnessing what God wants me to see. He had given me a dream and I almost missed the opportunity of experiencing that dream. He had given me a dream to clear things in my mind and heart then he made it into reality. What an awesome God!

From a dream to reality, Chei-zu tin-bar-te Myanmar!

Ang Huling Liham Na Isusulat Ko Para Sa’Yo

[Kung may “Ang huling tulang isusulat ko para sa’yo” si Juan Miguel Severo, narito naman ang aking huling liham para sa kung kanino man ang liham na ito]  Ito ang #hugotletter para sa lahat ng nafriend zone at natutong magmove on.

Para sa kung kanino man ang huling liham na ito,

Sa totoo lamang hindi ko alam kung paano ko sisimulan at tatapusin ang liham na ito. Hindi ko alam kung saan ito patutungo, sa iyong puso ba na tila sarado o sa utak mong hangad ko’y  kahit paano ay naroon ako. Marami akong nais sambitin pero hindi ko magawa. Marami akong nais itanong pero hindi ko magawa. Marami akong nais na marinig na kasagutan sa lahat ng katanungang bumubulong sa aking isipan, ngunit hindi ko magawa. Nalilito ako na para bagang hindi ko alam kung tama ba ang lahat ng ito- ang sabihin ang mga katagang “salamat at paalam”.  Nalilito ako dahil maaring sa pagkakataong ito ay hindi mo pa rin alam, hindi mo pa rin ramdam. Nalilito ako dahil hindi ko man lamang alam kung lahat ng ito ay may saysay. 

Nalilito ako kung anong akda ba ang nararapat para sabihin ang lahat ng salitang tila may gamit na miktinig dahil sa lakas ng tunog ng mga ito na halos aking ikabingi. Tama ba na liham, o dapat bang isang saknong, parirala kaya o isang taludtod o dapat din bang isang tula na lamang? Subalit sa dami ng sa akin ay gumugulo, aking napagtanto na akma ang isang liham na tulad nito. Noong una ako ay nag-aalinlangan subalit tila ba may isang balani na humihimok sa akin para likhain ang liham na ito. 

Sisimulan ko ang lahat sa  pasasalamat. Salamat sa iyo. Hindi ko na alam kung makailang beses ko na itong nawika pero uulit ulitin ko dahil sa napakaraming bagay na sobrang ipinagpapasalamat ko dahil sa tulad mo. Salamat sa mga panahong ikaw ay nagsilbing araw sa buhay kong tila wala ng bagong umaga. Lahat ng iyong nagawa para sa akin ay mahirap ilagay sa isang banghay o di kaya naman ay gamitan ng batayang panukat. Dahil sa totoo lamang, walang katumbas ang lahat ng iyon. Salamat sa lahat ng iyong kuwento, ngiti at suporta. Salamat sa pagiging tunay na karamay. 

Ngayon ay akin itong tatapusin sa isang paalam. Paalam sapagkat sa lahat ng nangyari sa nakaraan ito na lang ang alam kong maaari ko pang sabihin. Paalam sapagkat ito na lamang ang salitang sa akin ay natitira. Paalam sa sakit na maaaring hindi mo naramdaman, sa sugat na aking dinala at sa luhang hindi mo nakita. Paalam sapagkat ito ang salitang akma na manggaling sa tulad kong nakaramdam ng higit pa sa tulad mong ang tingin ay kaibigan lang pala. Paalam dahil matapos akong magbulay-bulay, aking napaglinaw sa sarili na kaya ko, kaya ko kung hanggang doon lamang talaga ang meron sa atin. Paalam sapagkat tulad ng isang ibong nasugatan ang bagwis at ngayon ay patuloy na naghihilom, matapos ng lahat ng ito, muli akong makalilipad sa isang bagong bughaw ng himpapawid kahit na wala ka. Paalam na tulad ng bukas na hindi na magiging bukas o ng ngayong hindi naging ngayon. Paalam tulad ng isang bahaghari, unti unting naglalaho subalit sa iyong pagsilay ay nag-iwan ng makulay na alaala.

Heto na ang lahat ng aking nais sabihin subalit hindi ko na nagawa at hindi ko na gagawin, hindi ko na sasabihin ng harapan at idadaan ko na lang sa liham. Huwag kang mag-alala, ako’y walang poot, ni konting himutok sa iyo aking giliw. Dahil ang hinagpis na ito ay batid kong kasalanan ko, kasalanan ko na mabuhay sa panaginip na alam kong kailanma’y hindi magiging totoo. Panalagin ko na kahit paano ay hindi mo malimutan ang makailang beses na naroon ako sa mga panahong kailangan mo rin ng kaibigan, karamay, hingahan, at kasama sa kung saan man. Naroon ako kahit na ang katawan ko na ang nagsasabi na hindi ko na kaya pa ang magbigay ng lakas at panahon. Naroon ako kapag kailangan mo ng suporta sabihin mo lamang kung saan at kailan. Batid ko din na mayroon ng iba, kaya mas pinili ko na ibahin ang daang aking tatahakin. Magpakalayu-layo hanggang sa ang laman ng puso ay maglaho. Martir man kung tawagin subalit datapwat ito ang alam kong tamang gawin. Tanging hiling ko lamang sa iyo ay nawa’y iyo paring isaklit lahat ng ating alaala para sa kung himalang ang mundo natin ay magkabaliktad, dala mo ito upang sa akin ay ipaalala. 

Sa ngayon, hindi na ako aasa na may lugar sa ating dalawa. Tinanggap ko na at handa na akong suungin ang bagong buhay. Ika nga ng isang awitin, “Tuloy pa din ang awit buhay ko, magbago man ang hugis ng puso mo”. Magsusulat ako ng bagong kabanata na kung saan ay hindi ka na karakter sa lahat ng pahina nito. Tulad ng isang talata na tinapos ng tuldok, ito  na  maaari ang huling liham na isusulat ko para sa’yo. Hindi. Ito na ang huling liham na isusulat ko para sa’yo.

Paalam,

Oriang

#MARYJANE

IMG_20150429_174924

#Sketching #MARYJANELIVES

My heart bleeds for the life of Mary Jane and other victims of human trafficking, greed for money and the likes. I remember when I went back home just recently, I met a Filipina maid in the airport who fortunately had the chance to escape from her abusive employer. She reported it to her agency but, unfortunately, the agency just kept her in their office, told her not to tell the story to anyone. She was not allowed to give calls or go out of the office. She was still in fear the day I met her. So where was the PH government in this situation? Trust issues? Ignorance of the law? That I don’t know. She needed encouragements that time more than the questions. Undoubtedly, the PH embassy wasn’t informed. No one was there to assist her. She was given a flight ticket back to PH with only 50 pesos in her pocket. None of her relatives were there when she arrived. It was really heartbreaking. 

To the Indonesian government: The Filipino people are not requesting for pardon, we just want a just and fair investigation. We respect your law, that’s why appeals were submitted. The law was created to protect the innocent and to punish the guilty. What if she is really innocent? What’s the point of your law? All we want is respect for truth; we are just fighting for a life that is worth saving for. Killing MJ does not mean victory over drug syndicates. It is actually giving them more opportunities and new strategies to use innocent people to do their thing.

To PH Government: #%$!!!!!!@@@@!!***%%%%%!!!!! T T

To everyone: If we want a positive change, we should start the change that we want NOW. We all argue whether to push death penalty or not. We all argue what punishment should be given to all those who did crimes and the likes. We all argue whether people can change for the better. We all argue in everything that we don’t understand and even to those we understand. But the thing is, before we argue with these things, let us have a moment with ourselves. What are you doing to change the world? Is it for the better? Is it for your own benefit? Is it for the sake of the future generations? How do you value life? How do you value others? Is it worth doing? Or is it worth living? TAKE ACTION!

-The End-

Para sa’yo aking Andres,

Panibagong araw na naman. Kamusta ka? Ako heto, simula na naman ng pagtahak sa buhay mag-isa- umagahan, tanghalian hanggang hapunan. Kumain ako mag-isa kanina, sumakay sa mga pampublikong transportasyon habang napapaligiran ng mga taong hindi ko kilala, naglakad sa gilid ng daan ng napakaaga habang nagsisimula pa lamang ang bukang liwayway ng walang kasama. May miminsang makakausap ng ibang tao pero syempre pansamantala lang ang lahat. Sa ngayon, nasa harap na naman ako ng aking makina, nagbabasa ng mga sulatroniko, nagbubukas ng mga panginain, at sinusuri ang mga nabubuksang kawingan. Napapaisip ako, kelan kaya tayo makakapagpalitang kwento? Kelan na magpapanagpo ang ating mga mata? Kailan natin magkasamang maririnig ang ating paboritong himig? Kailan kaya tayo iindak ng sabay sa iisang tugtugin? Mga tanong na kay hirap sagutin at wala tayong pedeng gawin kung hindi ang maghintay.

Nararamdaman mo na ba ang pagod? Kanina ka pa kasi tumatakbo sa utak ko. Anong pinagkakabalahan mo? Kung ano man yan, hangad ko ang iyong tagumpay at wagas na kaligayahan. Huwag ka masyadong magpaka-Superman o Spiderman. Alam mo na, wala silang oras para sa pag-ibig, baka hindi na magtagpo nyan ang ating mundo. Gusto mo ba yun? Ako ayoko. Kaya hindi ako masyadong nagpapaka Darna para pagdumating yung panahon na sabay tayong lilipad sa ere, tayo na ang magkasama. Walang kahit sino, tayo lang habang tinitingnan ang ganda ng mundo mula sa himpapawid. 

Panahon na naman ng pag-ibig. Anong gagawin mo sa eksaktong araw ng mga puso? Magpakasaya ka dahil yun din ang gagawin ko. Ayos lang kung may kasama ka ngayon basta kapag dumating na ang panahon na sabay at magkasama na nating ipagdidiwang iyon, dapat iyon ang best day ever. Kung ako ang tatanungin mo kung ano ang gagawin ko, isa lang naman ang ginagawa ko taon taon, yun ay ang hintayin ka. Naghihintay lang ako. Dito lang ako hangga’t nariyan ka. Nandito lang ako maghihintay sa’yo. Ayokong hanapin ka baka kasi iba pa ang makita ng aking makita. Huwag kang mag-alala, bukas ang landas patungo sa akin. Pinabuksan ko na sa Kay Bathala para sa’yo. Eh sa malakas ako sa kanya dahil marikit naman ako at bilang ako ang nagsabi. Magkita na lang tayo doon sa may ilalim ng araw at tumalon tayo ng tumalon sa saya, sabi nga sa Summer song. Saka kapag naririnig ko ang awiting Forevermore, pakiramdam ko ako si Agnes at ikaw ang aking Xander. Maari rin bang malaman ko kung anong tugtugin ang nagpapaalala na ako’y sa’yo at ika’y aking lamang? Nais ko sanang idagdag sa aking talaan. 

Huwag mo kalilimutang ngumiti, nakatutulong yun hindi lamang sa’yo kundi pati na rin sa ibang tao. Gusto ko yung laging may ngiti sa iyong labi kahit na anong lungkot o pangit ng araw mo. Baka kasi pagmagkasalubong tayo, sungitan mo ako. Iniisip ko pa lamang kasi parang ang sarap sa pakiramdam kapag nakangiti ka patungo sa akin. Huwag kang mag-alala pipilitin ko ding gawin yun para sa’yo. Ang sarap isipin ang araw ng ating pagtatagpo. Kung nagkasama naman na tayo sa ibang pagkakataon, nakakagalak ding balikan nang mga pagkakataon yaon. Paniguradong mula bukang liwayway hanggang takip silim ay hindi tayo magsasawang magkwentuhan; kung saan lahat ng ating bukam bibig ay may kahulugan -bawat pintig, bawat salita, bawat tono, bawat hinga. 

Hanggang dito nalang muna. Ayoko kasing maubusan ng sasabihin kapag nagtagpo na tayo. Marami akong ikukwento alam ko ikaw din. Relaks lang muna tayo at maging mas magandang  bersyon ng ating mga sarili hanggang sa makita natin ang isa’t isa. Mag-iingat ka parati. Alagaan mo ang iyong sarili.

Naghihintay,

Ang iyong Oriang

20141129_0725051

44 na Tagaligtas- The Fallen Heroes

10410562_10203660892102746_6571112737848339659_n

Para sa pamilya, kaibigan at nagmamalasakit sa mga TAGAPAGLIGTAS,

Maaring marami sa atin ang hindi sila kilala o ngayon lamang nalaman ang patungkol sa Special Action Force ng PNP. Ang ilan ay nakakakilala ng lubos sa kanila tulad ng pamilya at kaibigan. Marahil marami sa atin ang nagtatanong kung ano ba ang totoong nangyari? Bakit humantong sa trahedya at pagbubuwis ng buhay ang enkwentro sa Mindanao? Ano ang tunay na nangyari sa 44 na SAF officers? Hanggang sa kasalukuyan maraming tanong pa ang gumugulo sa ating lahat. Nariyan ang mga pagdududa at hinanakit sa kasalukuyang pamahalaan. Ang totoo, hindi ko na din mawari kung ano na ba talaga ang ipinaglalaban ng mga terorista? Bakit kailangang pumatay at magdulot ng kaguluhan para sa pansariling layunin? Ano ba talaga ang magiging balik nito sa kanila? Magulo. Oo. Naguguluhan na ako. Magulo dahil buhay na ang kapalit ng lahat.

Gayunpaman, sa gitna ng pagdadalamhati ng bansa sa nangyaring ito, ito ang panahon na mas kinakailangan nating maging isa, maging matatag at matapang sa lahat ng pinagdadaan ng bawat isa sa atin. Sa ganitong paraan hindi masasayang ang dugo at buhay na ibinuwis ng 44 na tagapagligtas. Aaminin ko wala akong kilala sa kanila. Pero ramdam ko ang hapdi. Sa ngayon, ang panalangin ko ay hustisya sa 44 na SAF officers.

Noon, may narinig akong tanong na sobrang tumatak sa isip ko. Sa panahon ngayon, ano ang maaring maitatak o maiwan ng bagong henerasyon sa ating bayan? Ano ang pwedeng gawin ng henerasyong ito na maaring maisama sa kasaysayan ng bansa o maisulat man lamang sa mga pampaaralang aklat. Napaisip ako. Ano nga ba? Nawalan ako ng maisagot ngayong tayo ay kuntento na sa ibinibigay sa atin ng syensya. Hanggang sa dumating ang isa sa pinakamadilim na araw sa ating bansa, Araw na nasaksihan ng henerasyon ngayon. Nakakalungkot na malaman ng sa murang edad ng mga nasawi, maraming pangarap din ang nailibing. Malungkot. Masakit. Ngunit sa kabila nito, nawa’y di natin makalimutan ang nagawa nila para sa bansa. Bilang kasama sa henerasyong ito, ako ay saludo sa kanilang katapangan at paninindigan para sa tungkulin. Hiling ko sa aking mga kahenerasyon na kumilos para sa bayan kahit sa simpleng paraan. Tama na ang selfie, DOTA, COC at kung anun ano pa. Kailangan nating kumilos para sa pangmatagalang pagkakaunawaan ng ating bansa. Maging simula tayo ng pagbabago para sa katahimikan at kaligtasan. Hindi man natin lahat magawa ang nagawa ng SAF para sa bayan, tandaan sana natin na marami tayong pwedeng magawa- isa na ang simpleng pag-alala sa kanila.

Paalam mga Dakilang Bayani! Walang katapusang pasasalamat at pagsaludo!

Where Do Broken Hearts Go?

Where do broken hearts go?”– Isang tanong na sa totoo lang ay mahirap sagutin. Saan nga ba maaaring tumungo ang mga nabasag na puso? Saan nga ba? Meron bang lugar dito sa mundo na maaring magkanlong sa mga pusong bigo? Sa Baguio ba talaga? O sa Boracay? O sa Japan kaya?

Nasasaktan tayo sa napakaraming dahilan. Maaaring iniwan ka ng mahal mo, nag-away kayo ng bff o ng magulang mo, nawalan ka ng trabaho, o di kaya naman ay nawala na ng tuluyan ang tao o bagay na mahalaga sa iyo. Nasasaktan tayo dahil minsan pakiramdam natin ay wala na tayong kakampi sa buhay. Nasasaktan tayo dahil masakit talaga at wala ng ibang salita ang pwede pang magdescribe sa feeling na iyon. Nabasag ang puso dahil hindi nangyari ang inaasahan nating mangyari.

Mahirap masaktan. Mahirap magmove on. Mahirap magpatuloy lalo na kung ang puso ay sawi at tila ba wala ng maliwanag na bukas ang iyong tanging nakikita. Kaya naman sa gitna ng lahat ng pagkabigo, dadating ka talaga sa point ng buhay mo na gusto mo na lang takasan ang lahat. Tumakbo, lumipad at magpakalayo. Kung ako ang tatanungin ng “where do broken hearts go?”, isa lang ang isasagot ko, “saan ba sa tingin mo?”. Dahil ang totoo, wala namang ibang may alam kung saan ka dapat lumugar or magtungo kapag nasaktan ka, kundi ikaw lang. Ikaw lamang. Nasasaiyo naman ang desisyon kung saan mo gusto pumunta- sa lugar ng pagpapatawad, pagmomove on, paglimot, paghihinakit, o pagkamuhi. Hindi porket tinanong ka ng “where?” ay pupunta ka na sa lugar na ikaw lamang at kakalimutan ang lahat. Mahirap harapin ang mga bagay o taong nagdulot ng sakit at pighati. Subalit hindi ba dapat matuto tayo na harapin at solusyonan ang mga ito. Sabi nga ng iba, “it takes time”. Totoo naman. Proseso ang pagpapahilom sa isang pusong nasaktan. Pero hangga’t maari isipin mo na sa bawat sakit na nararamdaman mo, maaring hindi lang ikaw ang nasasaktan. Huwag mong hayaang ikaw ay maging epidemya. Harapin mo ng buong tapang ang sakit. Hindi sagot ang pagiging emo. Hindi pwedeng dahilan na nasaktan ka ng isang tao kaya hindi ka magpapatawad. Hindi pwedeng maging dahilan na naupos ka dahil sa isang pagkakamali para hindi magpatuloy ng buhay.

Kung lahat ay nakamove on na, sana ikaw din. So where do broken hearts go? Humarap ka sa salamin, ngayon na. Tingnan mo ang sarili mo, saan mo gustong dalahin ang buhay mo? Ano ang nakikita mo?

There is Something In You

I See Something by Dananjaya Hettiarachchi

“All of us has something special that makes us as beautiful. Do you know what makes you special? Now, the answer to that can be a little difficult to find because sometimes life has a cruel way. […] When you’re broken, it’s very difficult to feel special.”

When you’re lost and broken it’s difficult to feel special. But when you feel that you are loved and trusted by the people you value the most, those broken pieces in your heart can be fixed once again. Love heals, love completes, love sees, love fixes- Love Does. Never forget that you are special and unique in your own way. Believe that there is something in you- there is something in you that only you can discover. There is something in you that the world needs. Never give up when the world gives you challenges, they are your opportunities to discover the person that is within you. You have potentials waiting to be unleashed. There is something in you. Lastly, do not forget to see something beautiful and unique about the people around you. They are just there waiting- waiting for your love and affirmation. “There is something in you”- five words that can change lives. Do not hesitate to speak it out.

A Love Inside [A Note for Men and Women]

Did you ever experience to love someone? A love so deep, a love that satisfies, a love that gives a bliss and a love that your heart can’t contain. Did you ever love someone so righteous that you don’t want to make even a single mistake? Did you ever feel a love that will never last? Did you ever love someone even though it hurts- it hurts so much that you don’t want to fall in love again? Did you ever love someone from a distance? Did you ever love somebody you know will never love you back but still you choose to love? If you did, you know how that one love, that love inside of you changes everything.

As we walk through this life, we discover a million tiny or big things about love. Sometimes, we don’t even know it is love not until we realize that we just miss our chance. And that’s the time we feel that love’s a traitor. However, LOVE is and will never be a traitor. It is our options and decisions that disappoint us, teach us to hate people and force ourselves to become someone we are not made for. Love is and will always be beautiful, you just have to believe.

I remembered Ps. Carlo’s preaching the last time I attended the Destiny Manila’s Service. He said: Love is not who you can see yourself with but who you can see yourself without. I was pondering on this the whole day and I realized that when we badly want something, we try to do everything just to get it- sometimes because we need it or we just want to have it. But when we don’t want to lose something, we value and take care of it because we want to keep it much more than how much we need it. I hope you’re getting what I mean. I am still vividly thinking of how to expound it. If you think the same thing as mine and you have a clearer picture on how to explain it, please do share it with me.

After nth hours of thinking, I’ve also thought of sharing a short reminder for men and women out there. This is the love I have inside for every man and woman of this generation.

Dear Ms. Beautiful,

I pray that your heart is in a good condition while reading this. I would like to tell you that you are lovely; you are gorgeous; you are beautiful just the way you are because you are a Princess of the Most High. As the Princess of God, please don’t lower your standards just to be noticed by men. Your body is the temple of God. Think of how should a temple be taken care of. Yes. That’s it. It should be take care with love, elegance and purity. Just be yourself and don’t aim to be someone else. Use your beauty for Him and Him alone. You are worth fighting for. You are meant to be pursued. Prepare yourself as you wait for God’s perfect timing and plans. Choose for the man who loves the Lord first and as much as how he loves you. Choose for a man of vision, prayer and faithfulness. Choose for the man responsible and devoted to you and your family. Choose for a man with sensitive spirit and is faithful to whatever the Lord has given him. Don’t settle for anything less. Pray for your man. Be the woman of God and the woman with the same quality you are looking for in a man.

Dear Mr. Handsome,

You are the man of God. You are a great warrior and leader of God’s Kingdom. You are meant to protect the woman you love and not to take advantage of her. Use your strength and your wisdom in a way that will always honor a woman. Be a gentleman. Be willing to do things a woman would love to even if you don’t want it (for example: just by simply watching cheesy movies and other woman stuff). You are meant to lead your woman to God as well as your family. Pursue God. Do not be someone else just to impress girls. Be who you are but never forget to always choose to become a better person. A man who is always willing to learn and improve. Women are emotional whilst most of the men are secretive of their feelings. Herein, Be open to your woman. Don’t ever forget to communicate. Don’t just hide inside your cave until your fear subside. You might miss your best chance. Be courageous enough to face your fears and the consequences. Do not say faulty words to your woman. Be a man of encouragement instead of being burden. Be a man of motivation. 

All the best. May we all meet our Ms. and Mr. the one in His perfect time. Wait patiently. Remember: It is always who you are while waiting that matters most.

 

 

Bente Kwatro (Ikatlong Bahagi)

Hearts-012

Ikatlong Bahagi para sa natitirang tatlo. Syempre pinag-isipan ko ito ng mabuti. At dahil alam kong hook ang lahat sa usapang pag-ibig sige pag-usapan natin ito. Minsan lang naman. Ohhhh noooooo. Yeah, I’m gonna share it. Sssshhh. Atin atin na lamang ito. Ano daw?

Bente dos. May super crush ako nung highschool kaso taga ibang municipality (Hint: Rock n’ roll). Kaya naman nakikita ko lamang sya sa mga shool competitions at pinaghuhusayan ko na makarating ng division level.Una ko syang nakita sa sa ScieCamp. Nag Mr. Scie Camp sya, si number 6. Crushable naman talaga kaya unforgettable ang the face ni kuya. Sunod na engkwentro namin ay madalas sa journalism competitions. Mga tatlong taon din yun na lagi ko syang nakikita. Batchmates naman din kasi kami. May minsan na naging groupmate pa kami at nirepresent yung disctrict namin sa Division level broadcasting competition. Of course, kilig naman ako. Pero syempre hindi ako yung tipo ng nagbibigay motibo. Nanalo yung grupo namin pero kinailangan na naming umuwi kaya di ako nakaakyat ng stage kasama sya. Sumunod na taon eh nagkita kaming muli sa dalawang pagkakataon, journalism at MTAP naman. At dahil alam ng mga teammates ko na crush ko sya, nagpakastalker mode sila para sa akin. Shy type ako eh. Ayun, yung photo journalist namin kinuhanan sya ng picture (PS. Film pa nun ha), nilaminate at niregalo sa akin. Tinago ko ang litratong yun at inilagay ko sa Stat Manual ko noong college bilang inspirasyon. Yun na ata yung huling taon na nakita ko sya. Nalaman kong pumasa din sya sa UP though Diliman. Kasi nung inannounce yung passers hinanap ko lang naman yung pangalan nya. Stalker ulit. After 3 years, nalaman ko sa highschool classmate ko na nagkataong naging classmate sya na sa probinsya lang din sya nagcollege at di na natuloy sa UP. At dahil medyo makuwento itong si classmate na lagi kong kasama din noon sa journalism, nalaman ni crush lahat lahat. Natatawa na lamang din ako ngayon. High school life oh highschool life. Sa ngayon, hanggang facebook friends na lang talaga kami.

Bente tres.  Pasabog. NBSB ako. Oo. Proud to be. At feeling ko normal naman yun pero nung nagsimula akong magtrabaho walang maniwala sa akin, like as if wala na talagang nageexist na ganun. Ewan. Basta ako marami akong kilalang ganun. May mga nag-attempt naman pero wala eh, bumibigay agad. Minsan naisip ko tuloy hindi ba ako worth fighting for o kaya naman di ba talaga ako keri ng guys o isa pa eh may kulang ba? Ano? Hahaha! Naalala ko noong kinder, lagi kaming sabay umuuwi. Super friends ganun. Close kami at close din parents namin. Sabi ba naman nya one day daw papakasalan nya ako. BOOMPANES! Ke kiring bata nito oh! Ayun maagang naging batang ama. Meron namang isa gusto daw sumabay pag-uwi at kung pwede bang manligaw, aba eh dinaan sa kaklase ko.  Ayun syempre pakipot ang lola. Mas mabilis akong naglalakad o kaya patakbo na hindi obvious at sumasabay sa mga classmates ko pauwi. Iwas talaga kasi baka makita din ng mga teachers. Panigurado papagalitan ako. Kasi ayun syempre probinsya, pag-aged generation ganun talaga. Isa pa naiintindihan ko kasi honor student daw ako. Baka di ko daw kaya pagsabayin. Kaya ayun, babye friend. Sayang nga eh sikat pa naman yun sa school, escort lagi ang peg. Itago nalang natin sa word na “xray”. Tsk. May isa naman nagsabi ang hirap ko daw abutin. Nah! Ano ako bituin? Ang tagal ko inisip yun. At hanggang ngayon alalang ala ko pa. So yun, hanggang lupa nalang siya at di na sinungit ang bituin. Forever na lang nakatingin. Yun! Heto ang aking kwentong NBSB. Isang bituin “daw” na mahirap abutin. Anyways, naniniwala din naman ako na sa bawat isa sa atin ay may isang taong nakalaan.

Bente kwatro. Tulad ng iba na may ideal guy, meron din ako. Meron din akong listahan ng negotiables at non-negotiables. Hindi ko na ibabahagi dahil personal yun para sa akin. Eto lang nais kong sabihin sa kanya pagnagkita na kami, at gusto kong malaman ng lahat, “1. WAG TAYONG GAGAMIT NG GADGETS PAGMAGKASAMA TAYO. THANK YOU! 2. MAS GUSTO KO ANG HAND WRITTEN LETTERS KESA TEXT, 3. WEIRD AKO.” Lastly, dream ko na magpakasal before 30.years old. Mga 28 or 29 siguro ang target ko. Kasal agad? Syempre depende din naman kung kelan kami magkakasalubong. Basta yun lang ang ideal age ko of getting married.

So there, thank you so much for the time you’ve spent reading this. God bless us all!

Bente Kwatro (Ikalawang Bahagi)

24_Hours

Narito na ang ikalawang bahagi ng aking pagbabahagi.

Onse. Tahimik lang talaga ko. Kaya ko ang hindi magsalita maghapon. Hindi ako madaling makipagkaibigan kasi nga hindi ako nag-aapproach agad. Matagal ako bago makakuha ng bwelo. Hindi ako palakuwento ng tungkol sa buhay ko, ng nararamdaman ko, ng naiisip ko. Pero kapag close ko na talaga ang isang tao at nakuha na nya ang tiwala ko, asahan mo ang mga kwento at jokes ko pati na rin ang loyalty ko. Disclaimer: Depende sa tao din na kausap ko ang binabahagi ko. May mga piling kwento at damdamin depende syempre sa level ng friendship or relationship.

Dose. Hindi ako madaling pagpawisan. Habang tagaktak na ng pawis ang iba, ako ay nagsisimula pa lang pagpawisan. Pero madali akong lamigin kahit di naman masyadong malamig.

Trese. Paborito ko ang recipe ng tatay ko. Hilaw na labanos (chopped syempre), may konting konting suka, tubig at asin tapos hahaluan ng kamatis sabay ulam sa kanin. Samahan mo pa ng tuyo. Gutom solved!

Katorse. Madami akong nicknames at ito ay may kanya kanyang kwento. Hindi ko na lang ikukwento pero ito silang lahat. Yana (pwede ding Yanna, Yannah o Yanah depende na lang sa taong nagsusulat), Ya o ate Ya, Ducana, Duks, Danaya, Dian, Dianne, Da- yana (Da (emphasis) yana), Di (tunog Inday), Anaid (obvious naman di ba?) at Miss D.

Kinse. Enrolled na ako sa TUP-Taguig ng maisipan kong ituloy ang UPLB. So Ayun umabot pa naman ako sa late registration. Ang kurso kong kinuha sa TUP ay Chemical Engineering. Pumasa naman ako sa interviews at exam kaya akala ko doon ko na talaga gusto. Pero hindi talaga kaya ng puso kong ipagpalit ang UP. 😀

Disesais. Speaking of chem, favorite subject ko noong highschool ang Chemistry, Biology, Algebra at Geometry. Ewan ko ba pero tila may mga drawings na lumalabas sa utak ko pagnagsosolve ako ng mga math problems, nag puprove, nagbabalance ng equation, kumukuha ng molarity at kung ano ano pang kakabit noon. Pagdating ng kolehiyo, paborito ko pa din naman medyo mas challenging lang. Buti na lang malapit lang ang St. Therese. Iyak! Isang subject lang ang mula noon hanggang ngayon ay nightmare ko talaga, Statistics. Ayoko sa kanya. Fin.

Disesyete. Gumanap akong Portia ng The Merchant of Venice sa isang schoolplay namin. Pero mas paborito kong linya na hanggang ngayon ay saulado ko pa ay ang linya ni Shylock, “I am a Jew. Hath not a Jew eyes? Hath not a Jew hands, organs, dimensions, senses, affections, passions; fed with the same food, hurt with the same weapons, subject to the same diseases, heal’d by the same means, warm’d and cool’d by the same winter and summer, as a Christian is? If you prick us, do we not bleed? If you tickle us, do we not laugh? If you poison us, do we not die? And if you wrong us, do we not revenge? If we are like you in the rest, we will resemble you in that.” Andaming feels eh.

Diseotso. Mula Grade 2 hanggang 4th year highschool nasa A section ako. Wala ako sa A noong Grade 1 kasi random ang slot lalo na sa public school. Mula ng nag-aral ako honor student na ako. Kaya naman pressure doon pressure dito kahit gusto ko naman yung ginagawa ko. Kaya lang minsan, may minsan na naisip ko, sana simpleng estudyante na lang ako. Yun lang. Pero masaya naman ako sa tinakbo ng buhay ko. Keri lang.

Disenuwebe. Mahilig akong magdrawing, sketch o painting. Hindi naman ako tulad ng ibang propesyonal. Nakahiligan lang talaga. Madalas nga ako sumali noon ng mga poster making competitions. Sa pagkakaalala ko sumali din ako ng elimination as cartoonist para sa aming school paper. Subalit hindi talaga ako para doon. Kaya ayun, napunta ako sa Copy Reading and Headline Writing, na mula noong elementary hanggang highschool. Tapos ayun, sa kasamaang palad (joke lang), ako ang naging Editor-in-chief.

Bente. Gusto ng nanay ko na maging majorette dancer ako, ginusto ko din naman. Pero ng makita ko ang xylophone, sabi ko sa sarili mas may potential ako doon. Kaya ayun, naging lyre band member ako sa loob ng apat na taon.

Bente uno. Mahilig akong gumawa ng horror stories noong elementary lalo na ng tungkol sa school. Eh kumalat yung isang ghost story ko. Isang umaga sa may common CR malapit sa room namin, nagulat ako sa dami ng mga Grade 2 na andun. May nagpakamatay daw sa CR na yun noon at nandun pa din yung buto nya kaya laging nakalock ang pinto. At sa gabi, nagpaparamdam daw yung babae at kung ano ano pang istorya tungkol sa CR. Noong narinig ko yung kwento, tawang tawa na lang ako.

At para sa natitirang tatlong numero. Watch out! 😀